تلنگر

خاطره تلنگری از مجید پازوکی

فطرس — Thu, 19 Aug 2010 15:41:31 GMT

هر روز وقتی برمی گشتیم، بطری آب من خالی بود؛ اما بطری مجید پازوکی پر بود. توی این حرارت آفتاب، لب به آب نمی زد. همیشه به دنبال یه جای خاص بود.

نزدیک ظهر، روی یک تپه خاک با ارتفاع هفت ـ هشت متر نشسته بودیم و اطراف را نگاه می کردیم که مجید بلند شد.

خیلی حالش عجیب بود. تا حالا او را اینگونه ندیده بودیم. مرتب می گفت :"پیدا کردم. این همون بلدوزره."

یک خاکریز بود که جلوش سیم خاردار کشیده بودند. روی سیم خاردارها دو شهید افتاده بودند که به سیم ها جوش خورده بودند و پشت سر آنها چهارده شهید دیگر.

مجید بعضی از آنها را به اسم می شناخت. مخصوصا آنها که روی سیم خاردار خوابیده بودند. جمجمه شهدا با کمی فاصله روی زمین افتاده بود.

مجید بطری آب را برداشت، روی دندانهای جمجمه می ریخت و گریه می کرد و می گفت :"بچه ها! ببخشید اون شب بهتون آب ندادم. به خدا نداشتم.تازه، آب براتون ضرر داشت!"....مجید روضه خوان شده بود و ....

صم بکم عمی فهم لا یرجعون

غافل — Fri, 6 Aug 2010 10:00:10 GMT

گفتم با من از شنیدن بگو!
گفت تو بگو!
گفتم لالم در گفتن.

گفت لالی از آن رو که شنیدن نمی دانی!
کر مادر زاد، لال مانَد که بی شنیدن کی به زبان خواهد آمد!؟
کَر نبودی به یکباره می دانستی ام، بی آنکه گفتگو کنی! عطش داری به شنیدن اما شنیدن نمی دانی! این عطش تو را به هر سو می کشاند. هر سویی را نچش، که هر شنیدنی، شنیدن نیست!

گفت این گوش ظاهر حجابِ شنیدن است! محرمانه می گویم تا شاید محرم شده حجاب برکنده، شنیدار شوی!

گفت شنیدن به گوش ظاهر حکایت بُعد و قرب است. همیشه فاصله ای هست در شنیدن.
نزدیکتر از حبل الورید را دور نخواهی کرد از خود به جهد در شنیدن به گوش ظاهر!!
زهی تقلای باطل!

هرگز به گوش ظاهر شنیده نخواهد شد چرا که صدا معنی فاصله است و فاصله ای نیست با او که از تو به تو نزدیکتر است!

تشبیه کردم در تمثیلِ بُعد و قرب، اما حقیقت چیز دیگر ست. حقیقت آن است که آدمی در عادتی از جنس گفتگو با خویش در گل مانده و خو کرده به این ماندگاری!

گفتگوی آدمی با خویش با گوش و زبانی غیر از گوش و زبان ظاهر است.

او آدمی را بر صورت خویش آفرید. او سمیع و بصیر است. آدمی شنواست.
آدمی آن شنیدن ناب را به ارث از او دارد. چنان که در روز نخست مخاطب او بود به شنیدن.
بیراه رفت آدمی در ادراک خویش و زیانکار شد که قرار بر این بود که او بگوید و آدمی سر خم کند که بلی!
اما آدمی، خود گفت و خود شنید و خود شد خالق جهانِ خود ساخته ی خویش!

عهد بست بندگی کند و عهد شکست و خواست تا خلیفه… نه! خواست تا پادشاه باشد.
در مُلک فرعونی خویش نشنید صدا را و و چون کر مادرزاد لال ماند و بر نگشت (صم بکم عمی فهم لا یرجِعون) و به مدد حس، شنیدن و دیدنی از نوع خاص خویش را بنیان نهاد.

…
..
.

گفتم چه کنم؟

گفت آواز حقیقت را بشنو، باز آ، باز آ!
برگرد!!

گفتم چگونه بشنوم در این کَر بودن خود ساخته؟

گفت به انصتوا! (وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ(

گفت فاستمعوا یعنی سمعی ناب از میراث سمیع، از آن نوع ناب نخستین و انصتوا یعنی خاموشی آن گفتگوی خود ساخته!

گفت انصتوا یعنی در شنیدن او، سکوت کن در گفتگوی با خویش!

گفت، فاستمعوا گفت، تا دوباره سمیع شوی!

گفت صدایش را که بشنوی، دلت را خواهد برد، در پی دلت روان خواهی شد در پی دیدار، می روی که شاهد باشی!

گفت شنیدن ناب، آن حس حلال و بکر است که سالکان را به شیدایی می کشاند.

گفت ای زندانی نفس فرعونی خویش، بشنو! از پس دیوار، صدایی می آید! بشنو!

بشنو مرا تا گفتن بیاموزی تا گفتگو کنیم تا موسی شوی و بگذری از دریای درد در گفتگویی فرعونی!
آی زندانی! بشنو مرا که آوازم در گنبد گیتی پیچده است.

بشنو مرا و باز گرد. (این درگه ما درگه نومیدی نیست)

بشنو آوای حقیقت را که شنیدیست!

و هر زمان، آیاتی را که نازل شده، بشنوند؛ چشم‌های آنها را می‌بینی که اشک می‌ریزد، از حقیقتی که دریافته‌اند؛ می‌گویند: پروردگارا! ایمان آوردیم؛ پس ما را با شاهدان بنویس!

(وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَی الرَّسُولِ تَری أَعْیُنَهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ یَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاکْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِینَ)

بشنو مرا که بهترین سخن را نازل کرده ام! (اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیث).

بشنو مرا تا شنوا شوی. شنوا شو تا چشم تو را بشویم تا شاهد شوی!

بشنو مرا تا با تو از شنیدن بگویم.

ذکر

فطرس — Thu, 5 Aug 2010 15:01:26 GMT

از من می شنوی؟هرکس گفت دنبال من بیا، من رسم جدید آورده ام،

پشتت را کن بهش و برو دنبال کارت.

محلش نگذار. کسی قرار نیست رسم جدید بیاورد.

همان رسم قدیم است، قرار است همان را یادت بیاورند.

ذکراصلا یعنی همین دیگر؛ یعنی یادآوری.

نوشته های تلنگری همسر شهید عبادیان

غافل — Fri, 9 Jul 2010 16:10:11 GMT

محمد٬ حمیدرضا دیشب رفت. سوار هواپیما شد و رفت. رفت که یادش برود تو پدرش بوده ای.به قول خودش٬ رفت تا حقش را از زندگی بگیرد.محمد٬ من خسته ام. باور کن دیگر نمی توانم بلند بشوم. اصلا شاید حق با حمید باشد. شایدهمه این سال های عذاب و سختی ٬ بیهدوه دویده ام. بیهوده خودم و بچه ها را دنبال تو کشیده ام. تا وقتی بودی ٬ در به دری از این شهر به آن شهر ٬وقتی هم رفتی ٬آوارگی و بی کسی. محمد٬ ما هنوز هم خانه نداریم. چرا خودت نیامدی جواب حمید را بدهی؟ کجا بودی آن روز که از من پرسید به چه حقی تمام بچگیمان را زیر سایه بمب و موشک هدر داده اید؟راستش را بخواهی٬ هیچ جوابی نداشتم که به حمید بدهم. من و تو ٬ خودمان آن زندگی را انتخاب کردیم٬ ولی بچه ها چه؟آن ها مجبور بودند مثل ما زندگی کنند.

می دانی٬ حمید هیچ وقت تو را نبخشید. نبودنت٬ پشت حمید را شکست. مثل خودت مغرور است. به هیچ کس اجازه نداد دست ترحم به سرش بکشد. جلوی همه ایستاد و گفت :«نه.» تو رفتی٬ او رفت٬ فاطمه و احمد هم می روند. من می مانم و تنهایی. محمد٬ باور کن دیگر خسته شده ام . بیا این بازی را تمام کنیم. بس نیست این همه دنبال تو دویدن و نرسیدن؟ پس کی نوبت من می شود؟ هنوز وقتش نشده؟ می خواهم بیایم پیش تو. دلم تنگ شده! تنگ . . . تنگ.

ادامه دارد. . . .

---------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت: دل ما نیز تنگ شده است آقا . . . بس نیست ؟؟؟؟؟ دیگر خسته شده ایم.

عاشق مهدی (شعری از مهدی اقدم نژاد)

غافل — Fri, 25 Jun 2010 21:41:37 GMT

عاشق مهدی عمل خواهد نه حرف هر عمل ظرفیت باید نه ظرف

عاشق مهدی گل است و خار نیست دین فروش کوچه و بازار نیست

عاشق مهدی بوقت امتحان عیب خود گوید نه عیب دیگران

عاشق مهدی نمی گردد مرید بر حسین گاهی و گاهی بر یزید

عاشق مهدی نگردد فتح باب در خیابان ها عیالش بد حجاب

عاشق او همچو او آزاده است دل به تار موی مهدی داده است

اسلام ناب، راه شهیدان کربلاست راه حسین، راه علی، راه انبیاست

امروز روز جنگ حسین است با یزید هرلحظه از گذشت زمان، امتحان ماست

ای پرو طریق ولایت بگوش باش خط یزید و خط ولایت زهم جداست

هرروز گوشه ای صف صفین می شود کی لشکر معاویه کی یار مرتضی است

یک دسته خون زخوان معاویه می خورند یک قوم را علی ولی الله مقتداست

ما از علی جدا نشدیم و نمی شویم حق با علی است، علی نفس مصطفی است

ای لشکر معاویه های زمان بگوش خط شما همیشه خطا بوده و خطاست

ای نهروانیان زچه با هم یکی شدید فردا به ذلفقار علی فرقتان دوتاست

این رشته های سبز که برخویش بسته اید قرآن دشمنان علی روی نیزه هاست

نامردی معاویه با خونتان عجین تکرار عمروعاص همین فتنه ی شماست

ایمانتان دراهم و دینار اجنبی است دین شما دلار اروپا و آمرکاست

گیرم که با علی زمان داشتید جنگ آتش زدن به عکس خمینی کجارواست

دیدید همچو مورچه گشتید پایمال؟! دیدی این محیط پر از لشکر خداست؟!

بیهوده مثل موج نکوبید سر به سنگ کین امت مقاوم چون کوه پابجاست

این ملت بزرگ شمارا نخواستند رأیی که داده اند به غیر شما گواست

نامردها برای فرار از وطن همه گر زن شوید مثل بنی صدرها رواست

آتش زدن به بیت خدا با شعار سبز؟! شرم از خدا کنید، خدا را حیا کنید

مالب به ناسزا نگشودیم هیچوقت هرچند تا ابد به شما ناسزا سزاست

با این همه به دامن ملت شوید باز کین ملت بزگ کریم است و پارساست

چون خود کنید سوی حسین زمانه رو تا بین خلق یکسره قامت کنید راست

پاجای پای حر بگذارید و حرشوید رهبر پی هدایتتان بر لبش دعاست

شاعر: مهدی اقدم نژاد